Senden kalan bendim, senden kalan bizdik…

IMG_2134

Babam masallardaki gibi “bir varmış bir yokmuş”.

Bir sabah her zamanki gibi gün doğmadan kalkmışlar annemle, karşılıklı çay içmişler, bizleri öpüp çıkmış yola. 

Yeşilyurt Hava Harp Okulu Komutanlığına varınca  sıradan bir gün gibi uçağına binmiş. 

Sonrası yanan bir teneke parçası, babamdan ve arkadaşlarından geriye kalan sadece dişleri, bir de yanmış oyuncak bir bebek! 

Ben istemişim boyumdan büyük…

O günden sonra bebeklerle hiç oynamamışım.

Babamdan geriye oltası, tamburu, defi, solmuş resimleri, annemin ve dört kızının kor olan yürekleri kalmış.

***

Sana veda edemediğim için mi, inanmak istemediğim için mi bilmiyorum ama

öldüğüne inanmadım babam.

İnanmadığımı kimselere söyleyemedim.

Her gece pencerede gelmeni bekledim, uzaktan gördüğüm herkesi sen sandım.

Hiç gelmedin. 

Annem istediğim her şeyi aldı çocukken, en güzel spor ayakkabıları, çorapları, defterleri…

“Babamla ilgili hatırlayabileceğim tek bir anı istiyorum anne!” diyemedim.

Ben bakkal amcayı oyalarken, arkadaşlarım bakkaldan sakız çaldı, ben ablamların seninle anlattıkları anıları.

“Ben de hatırlıyorum” derdim, onlar da “Sen nerden hatırlayacaksın, daha iki buçuk yaşındaydın!” derdiler.

Her gece herkes uyuyunca, ayın parlayan ışığına bakarak sessizlikte seninle konuşurdum.

Nuray’la kavga edince babasına koşup sarılırdı, bir taraftan da bana bakardı. 

Yokluk fena şey baba, yokluğunla baş etmeye çalışırken hayal kurmayı, anı yaratmayı, hikayeler uydurmayı, uydurduğum hikayelere inanmayı öğrendim. 

Seninle ilgili her şeyi derleyip toplayıp, küçük bir çıkın yapıp kalbime koydum. Nereye gitsem çıkın da benimle beraber.

Bir gün kalbimin içindeki çıkın çıtırdayarak açıldı. 

Yıllar yıllar sonra uzak bir ülkede yine seninle konuşurken, “Bütün çocuklar babalarının onlara sarılmasını ister” dedim sana, ilk kez cevap verdin bana, ”Sadece hisset beni!” dedin.

İçimde sıkışmış duran, çırpınan kuşlar uçtu.

O zaman anladım, solmuş resimlerini paylaşamadığımız babam hep yanımdaydı, yüreğimin içindeydi. 

Tıpkı ikimizin tek resmi olan bu resimdeki gibi hep arkamdaydın, hep vardın, hep içimdeydin. 

Bize hiç veda etmemiştin! 

Senden kalan bendim…

Senden kalan bizdik…

 

IMG_2132

ailem

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s